พอแล้ว

คุณรู้ไหมว่า
เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า “ฉันพอแล้ว” ในที่สุด
ความจริงคือ…
เธอได้บอกลาคุณในใจไปนานมากแล้ว
ผู้หญิงมีช่วงเวลาเป็นลำดับ
 
ช่วงที่หนึ่ง
เธอพูด
เธอบอกคุณว่าเธอต้องการอะไร
อธิบายว่าอะไรทำให้เจ็บ
อะไรที่ขาดหาย
อะไรที่ค่อย ๆ บั่นทอนเธอ
แต่คุณไม่ได้ฟังจริง ๆ
 
จากนั้นคือช่วงที่สอง
เธอเริ่มเศร้า
ร้องไห้กับเรื่องเล็กน้อย
เสียงของเธอสั่น
และในทุกความสั่นนั้น
คือคำขอความใส่ใจอย่างเงียบงัน
แต่คุณก็ยังไม่ฟัง
 
แล้วก็มาถึงช่วงที่สาม
ซึ่งเป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุดสำหรับคุณ
ทุกอย่างที่คุณทำเริ่มทำให้เธอรำคาญ
เธอเถียง ใส่อารมณ์ ถอยห่าง
ราวกับแทบจะทนอยู่ใกล้คุณไม่ได้
และคุณก็คิดว่า
เธอแค่ทำเรื่องใหญ่เกินไป
คุณยังไม่เข้าใจอยู่ดี
 
แล้วก็มาถึงช่วงที่ทำให้ผู้ชายสับสนที่สุด
ตอนนี้คุณจะพูดอะไรก็ได้
ทำอะไรก็ได้
จะไปจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
และเธอก็ทำเหมือนไม่สนใจ
คุณยังเผลอชื่นชมตัวเองด้วยซ้ำว่า
“ในที่สุดเธอก็เปลี่ยนไป”
“แทบไม่บ่นอะไรอีกแล้ว”
“ไม่เรียกร้องอะไรเลย”
“คงจะโอเคแล้วล่ะตอนนี้”
 
จนกระทั่งวันหนึ่งแบบไม่มีสัญญาณ
เธอหยิบกระเป๋าเดินทาง
แล้วเดินจากไป
 
คุณยืนอยู่กลางห้อง
ถามตัวเองว่า
“มันเกิดอะไรขึ้น”
“มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่”
คำตอบนั้นเรียบง่ายมาก
เธอไม่ได้จากไปในวันนี้
เธอจากไปนานแล้ว
วันนี้…

เธอแค่ใช้เท้าเดินออกมาเท่านั้น

Credit:: https://www.facebook.com/share/p/1FpLurMnTX/

วันก่อนไปเจอ บทความในเฟสบุค ชอบเลยยกมาเก็บไว้ในเว็บของตัวเอง อ่านรู้สึกเขียนได้เห็นภาพ แต่เราว่าไม่ว่า ชายหรือหญิงก็มีลิมิตทางความรูกสึกกันทั้งนั้น รักกันก็ขอให้แคร์ความรู้สึกกันมากๆ นะ ปรับเปลี่ยนได้ก็ค่อยๆ ปรับไป แบบไม่ต้องให้ใครทุกข์มาก ถ้าเราสุดท้ายแล้วยังมีคนต้องทุกข์ จริงๆ มันแค่เราสองคนอาจจะไม่เหมาะกันมันก็แค่นั้น รักคนที่ควรรักให้มาก และรักตัวเองให้เป็นด้วย 🙂