เป็นบทสนทนาของเรากับป๊าตอนเด็กๆ เราเดินออกกำลังกายกัน และก็พูดคุยถึงเรื่องต่างๆ เรื่องบางคนทำดีบ้างคนทำชั่ว
ป๊า: คนเหมือนสายน้ำ
เรา: ????
ป๊า: ไหลลงที่ต่ำโดยธรรมชาติ
ป๊า: การทำความดีเป็นเรื่องต้องพยายาม…
ตอนนั้นเราก็อาจจะงงหน่อยๆ แต่พอโตขึ้นก็ยิ่งเข้าใจ การทำดีเป็นรื่อวที่พยายาม และฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าคนเหมือนน้ำจริวๆ ใสๆ ก็ใช่ว่าบริสุทธิ์ ขุ่นๆ ก็ใช้ว่าไม่มีประโยชน์ ในทุกๆวันที่เราเติบโตต้องเรียนรู้ ที่จะเป็นคนดี โดยที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน รวมทั้งตัวเองด้วย เป็นน้ำใสในที่สูงเท่าที่จะทำได้ แต่ถ้าจำเป็นจะต้องลงต่ำจะต้องขุ่นบ้างก็พอประมาณ